Ο πυρήνας ενός κυττάρου δέρματος που πάρθηκε από το αυτί ενός ενήλικα Αφγανού σκύλου (αριστερά στη φωτογραφία) τοποθετήθηκε σε ωάριο ενός Λαμπραντόρ (δεξιά στη φωτογραφία). Το μεταλλαγμένο ωάριο τοποθετήθηκε στο θηλυκό Λαμπραντόρ και ο κλώνος που γεννήθηκε, ο Σνάππυ (κέντρο στη φωτογραφία), ήρθε στον κόσμο 60 μέρες μετά με καισαρική.
Ο Σνάππυ είναι ο πρώτος πετυχημένος κλώνος, που επιβίωσε δηλάδή χωρίς σημαντικά προβλήματα (και σκεφτείτε όλες τις προηγούμενες "αποτυχίες"...). Η "σοβαρή" αυτή δουλειά γίνεται στη Σεούλ, παρακαλώ, στο Πανεπιστήμιο, και ο Σνάππυ γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 2005.
Μετά τα πολλά πετυχημένα πλέον πειράματα κλωνοποίησης SCNT, somatic cell nuclear transfer, μεταφοράς πυρήνος από σωματικό κύτταρο δηλαδή, το 2009 το ίδιο πανεπιστήμιο έκανε διαγωνισμό online για να διαλέξει την οικογένεια που θα κλωνοποιούσε το κατοικίδιό της.
Οι Όττος είχαν αποθηκευμένο το dna του σκύλου τους (!!!) και τον Οκτώβριο πλήρωσαν 155 χιλιάδες δολάρια για να κλωνοποιήσουν το σκύλο τους τον Σερ Λάνσελοτ. Τόσο πολύ τον αγαπούσαν. Ο μικρός κλώνος γεννήθηκε επιτυχώς χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας τον Νοέμβριο του 2008. Ο διευθυντής της BioArts παρέδωσε το κουτάβι στην οικογένεια στις 26 Ιανουαρίου του 2009.
Αυτά είναι τα στοιχεία. Αναρωτιέμαι όμως τι είδους αγάπη είναι αυτή που θέλει αντίγραφα κι αναπαραγωγές. Πως γίνεται με τόσα ζώα να υποφέρουν στον κόσμο να είσαι προσκολλημένος στο ένα και μοναδικό και να ξοδεύεις τόσα λεφτά για το αντίγραφο που θα ήταν αρκετά για να σώσεις εκατοντάδες ζώα. Προσκολλημένος. Αυτή είναι η απάντηση. Και αυτή δεν είναι αγάπη.
Ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζει την αγάπη από την εξάρτηση και την προσκόλληση είναι και η ικανότητα να "κλείνεις". Να περνάς τα φυσιολογικά στάδια του αποχωρισμού και να προχωράς, τιμώντας τις αναμνήσεις σου. Αν δεν το κάνεις σημαίνει ότι δεν αγαπάς ούτε τον εαυτό σου. Δεν του δίνεις την ευκαιρία να μάθει, να αλλάξει, να εξελιχθεί, να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις μέσα από ένα υπάρχον παρόν από το οποίο δεν απουσιάζεις.
Αναρωτηθείτε λοιπόν πόσο αγαπάτε τον εαυτό σας και αν είστε ικανοί να αγαπήσετε το κατοικίδιό σας. Αν δεν κόστιζε η κλωνοποίηση θα το τολμούσατε; Αν η απάντηση είναι ναι μάλλον δεν το είχατε αγαπήσει ποτέ ως το μοναδικό πλάσμα που ήταν. Σκεφτείτε το.
The nucleus of a skin cell taken from the ear of an adult Afghan dog (left in photo) was placed into an egg of a Labrador (right in photo). The mutant egg was placed in the female Labrador and a clone was born: Snuppy (right in photo) came into the world 60 days after by caesarean section.
Snuppy is the first successful clone,that means he survived without major problems (think about all the preceding "failures"). That "important" work took place in Seoul, at the University, and Snappy was born on April 24, 2005.(http://news.nationalgeographic.com/news/2005/08/0803_050803_dog_clone.html)
After many successful cloning SCNT (somatic cell nuclear transfer)experiments, transfer of nuclei from somatic cell that is, in 2009 the same university announced an online contest to choose the winning family to clone their pet!
Otto family had saved the dna of their dog (!!!) and paid about $ 155.000 in October of 2008 to clone their dear departed dog, Sir Lancelot. So much their love was. The small clone was born successfully without major health problems in November 2008. The Director of BioArts handed the puppy to the family on 26 January 2009.(http://edition.cnn.com/2009/LIVING/01/29/cloned.dog/)
Those are the facts. But I can't help wondering what kind of love is this. That is in need of copies and reproductions. How come, with so many animals suffering in the world someone can feel so attached to the one and only, and spend money enough to save hundreds of animals for a "copy". Attached and depended. That is not love.
One of the things that distinguishes love from dependence and attachment is the ability for "closure". To go through the stages of separation and grief and move on, honoring good and bad memories and the loved ones. If one doesn't, it just means one doesn't even love and appreciate oneself. Not giving oneself the opportunity to learn, change, evolve, create new memories existing in the current present and BEING PRESENT.
So ask yourself how much you love yourself and how much and why you love/loved your pet. If cloning was free of cost would you dare it? If the answer is yes, you probably never loved your fury friend for the unique being he/she is/was. Think about it.
Αναρτήσεις
