Το τέλος ενός περήφανου και καρτερικού κυνηγού...

Ο Παππούς αυτός έμενε τα τελευταία δύο χρόνια μέσα στο κυνοκομείο.

Ίσως πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του περιμένοντας τη στιγμή που δεν θα μπορεί πια να φερμάρει τόσο καλά και θα τον αντικαταστήσει κάποιος νεότερος, για να κοιμάται λίγο πιο άνετα σε πιο μεγάλο κλουβί και να κάνει για χαβαλέ τις βόλτες του στο δάσος.

Το "αφεντικό" όμως τα είχε κανονισμένα αλλιώς. Αφού " δούλεψε" γι αυτόν κοντά στα πέντε χρόνια φερμάροντας και κάνοντάς τον περήφανο για την δουλειά του, κι αφού θα ήταν πια φύρα και θα έτρωγε τζάμπα φαγητό και θα έπιανε τζάμπα χώρο, εγκαταλείφθηκε στο Νέο Κεραμίδι.

Βρέθηκε ξαφνικά από αρχηγός της αγέλης του και ευσυνείδητος υπάλληλος στο δρόμο να προσπαθεί να επιβιώσει. Και έκανε ότι μπορούσε καλύτερο. Πολλοί είπαν ότι ήταν "επιθετικός". Κλασσική ατάκα όταν δεν θέλουμε τίποτε γύρω μας να μας θυμίζει την απανθρωπιά μας και προσπαθούμε να φορτώσουμε το "πρόβλημα" στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Οδηγήθηκε λοιπόν στο κυνοκομείο. Άρρωστος, ταλαιπωρημένος, χωρίς συμπαραστάτη.

Το πεντάμηνο που τον γνωρίζω είδα ότι ήταν ευγενικός, περήφανος, με μια δόση χιούμορ αλλά και απαξία για τους ανθρώπους. Δεν μπόρεσε να ξαναεμπιστευτεί χέρι που τον τάισε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα χάδια δεν ήταν ευπρόσδεκτα. Αντιθέτως τα απολάμβανε βαθιά και χαλαρά. Δεν ζητούσε όμως τίποτε πια. Κινούνταν με δυσκολία τις ελάχιστες φορές που τολμούσε να ξεμυτίσει από το κελί του στο διάδρομο, κι αυτό αν ένιωθε ότι τον κρατούσαν τα πόδια του. Φαινόταν όμως η περηφάνια και η προσήλωση που είχε στα νιάτα του.

 

Καλοδεχούμενο ήταν και το μαξιλάρι του. Και προσπαθούσε πάνω από ώρα να ανέβει και να βολευτεί. Ήθελε μόνος του όμως. Χωρίς βοήθεια. Παραμονή που κατέληξε, στην βραδυνή μας επίσκεψη για έλεγχο όλων των ζώων, τάισμα των κουταβιών και φάρμακα, με άφησε να βάλω το χέρι μου κόντρα πίσω του για να μην γλυστράει και κατάφερε  μετά από ένα τέταρτο να ανέβει και να βολευτεί. Του κρατούσα το κεφάλι ύστερα και του μιλούσα, και με κοιτούσε για πρώτη φορά μέσα στα μάτια συνέχεια και γλυκογκρίνιαζε χαμηλόφωνα σαν να μου 'λεγε ότι βαρέθηκε πια και θέλει να ξεκουραστεί. Τα γνώρισε τα "ωραία" της ζωής και φτάνει. Ας τα ζήσει και κανένας άλλος.

Μου 'λεγε όμως κι ευχαριστώ που ήμουνα εκεί και μου ' λεγε και να μην στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να μείνω εκεί μαζί του μέχρι το τέλος ή να τον πάρω μαζί μου. Είχε συνηθίσει πια και το κρύο, και το σκοτάδι και τον πόνο και την μοναξιά.

Όλη αυτή την ώρα 123 σκυλιά κράτησαν νεκρική σιγή "ακούγοντας" την κουβέντα μας και δηλώνοντας συμπαράσταση. 

Το πρωί τον βρήκαμε να "κοιμάται" παγωμένος κι άψυχος. Γλύτωσε.

Ο σκύλος είναι πάντα εκεί όταν πεθαίνει ο άνθρωπός του. Ο άνθρωπος που είναι όταν πεθαίνει ο σκύλος του;

περισσότερα/read more →

Το σύνδρομο του έγκλειστου

Τέσσερα και παραπάνω χρόνια, από τότε που ήταν κουτάβι, έγκλειστος στο κυνοκομείο, νομίζει ότι αυτό είναι το σπίτι του και τρέμει προσπαθώντας να κρυφτεί όταν βγαίνει από το κελί του.

Με χαρακτήρα ήπιο, καθόλου επιθετικός, καρτερικός κατά την περιποίηση των τραυμάτων του, αναρωτιέμαι πως δεν δόθηκε για υιοθεσία. Η μόνη απάντηση που μπορώ να βρω είναι ότι τον ξέχασαν.

Χωρίς αρχεία και φωτογραφίες, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πότε μπήκε, πότε χτύπησε για πρώτη φορά το πόδι του, πως το χτύπησε, και όντας ήσυχος, ζώντας αδιαμαρτύρητα μέρα με την ημέρα, ξεχάστηκε στο τελευταίο κελί της πρώτης πτέρυγας.

Ο ένας από τους φύλακες δηλώνει πως το πόδι του είναι σε αυτή την κατάσταση (ανοίγει και κλείνει περιοδικά) τα τελευταία χρόνια.

Διάγνωση: περιοστίτιδα και ιστόλυση.

Η θεραπεία απλή: Αντιβίωση.

Πλέον όμως θα πάρει πάρα πολύ χρόνο να θεραπευθεί και σίγουρα αυτό δεν γίνεται μέσα στο περιβάλλον του κυνοκομείου.

Ο κούκλος θα φιλοξενηθεί για νοσηλεία στον συνεργαζόμενο με τον Δήμο κτηνίατρο προκειμένου να αναρρώσει. Παράλληλα θα αναζητούμε προσωρινή στέγη προκειμένου να κοινωνικοποιηθεί με ανθρώπους και ζώα.

περισσότερα/read more →

Πέντε νεογέννητα κουτάβια σε κάδο απορριμάτων

Χθες Κυριακή, γύρω στο μεσημέρι, επικοινώνησε φιλόζωη από το Λιτόχωρο με την Γλύκα (σωματείο "Ελπίδα και Στοργή") για 5 κουταβάκια νεογέννητα, τα οποία βρήκε πεταμένα σε σακούλα μέσα σε κάδο σκουπιδιών.

Λόγω του ότι αποτελεί ξεχωριστό δήμο, η Γλύκα δεν μπορούσε να κάνει και πολλά, και συμβούλεψε την φιλόζωη κυρία να απευθυνθεί στην κτηνίατρο του Λιτοχώρου Αναστασία Δασοπούλου, η οποία είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη. Και το απέδειξε αυτό όταν ανέλαβε ασυζητητί και αφιλοκερδώς να περιθάλψει τα κουτάβια, τα οποία βέβαια θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να επιβιώσουν λόγω του άμεσου αποχωρισμού από τη μαμά τους.

Μπράβο στην Αναστασία, κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από την φιλοζωική αλλά και εμάς τους εθελοντές, που χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν και αυτήν για το έργο που επιτελούν, για την ελπίδα που δίνουν σε μας και για το καλό παράδειγμα που δίνουν στους υπόλοιπους.

Οι κτηνίατροι, εάν το θέλουν, μπορούν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στις προσπάθειες των φιλοζωικών και των ομάδων εθελοντών, και όχι μόνο εξυπηρετώντας και προσφέροντας υπηρεσίες όσον αφορά σε αδέσποτα. Έχουν πρόσβαση στους περισσότερους "κηδεμόνες" ζώων, που σημαίνει ότι:

1ον: Μπορούν, εάν θέλουν, άτυπα ή και τυπικά, σε συνεγασία με τους δήμους, να βοηθήσουν στην καταγραφή των δεσποζόμενων ζώων.

2ον: Μπορούν, εάν θέλουν, να ενημερώνουν τον κόσμο για τη σωστή φροντίδα ενός κατοικιδίου και να προειδοποιούν για τις κυρώσεις σε περίπτωση κακοποίησης.

3ον: Μπορούν, εάν θέλουν, και οφείλουν βάσει νόμου, αλλά κανείς δεν το κάνει γιατί έτσι απειλείται η ιδιώτευσή τους, να καταγγέλουν περιστατικά κακοποίησης που έρχονται στο ιατρείο τους.

4ον: Μπορούν, εάν θέλουν, να συμμετέχουν στο μποϋκοτάζ των παράνομων εκτροφείων σταματώντας να εμπορεύονται κατοικίδια, (πράγμα το οποίο επίσης δεν κάνουν οι περισσότεροι) και να προωθούν αδέσποτα κατάλληλα για υιοθεσία κατά περίπτωση.

Μπορούν, εάν θέλουν, να αγαπάνε τα ζώα και να γίνουν η φωνή τους, γιατί αυτά δεν έχουν δική τους. Μπορούν, εάν θέλουν. Χωρίς να απειλούν την ιδιώτευσή τους και τα κέρδη τους. 

Ευχαριστούμε όλους όσους συνεισφέρουν από γνήσια αγάπη, ο καθένας όπως μπορεί, στον καθημερινό αγώνα απέναντι στην αναλγησία, την αμορφωσιά και τη χοντροκοπιά που πρώτα θύματα έχει πάντα τα ζώα.

από τον αναρχογατούλη

Και μην ξεχνάτε: ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

περισσότερα/read more →